Mijn dilemma:

Om zo min mogelijk risico te lopen op Corona zit ik al weken thuis en zie zo weinig mogelijk mensen. Helaas vrees ik dat deze situatie nog wel even zo gaat voortduren. Ik ben op zoek naar inspiratie. Wat doe jij om te genieten van de dagen thuis in isolatie?

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Ik ben gek op cadeautjes

In deze ’soms niet te geloven’-tijd vond ik dat ik mij­zelf wel eens mocht ver­ras­sen. Ik heb dan ook onli­ne een ver­ras­sings­box besteld. Ik ben gek op cadeau­tjes. Het is al span­nend om te moe­ten afwach­ten wan­neer het in de brie­ven­bus valt en ver­vol­gens span­nend wat er alle­maal inzit. Ik heb het pak­ket uit­ge­breid uit­ge­pakt met een kop­je thee erbij en ik voel­de mij super blij. Mis­schien ga ik het nog wel een keer doen.

Ook app ik elke dag met een vrien­din en wen­sen wij elkaar ‘goe­de mor­gen’ en pep­pen elkaar op. Ver­der merk ik dat ik nu wat meer ener­gie heb en zaken oppak die zijn blij­ven lig­gen. Ik werk nu van­uit huis en dat scheelt mij ener­gie. Als alles weer ‘nor­maal’ is ga ik mijn werk­ge­ver vra­gen of ik een dag per week van­uit huis kan blij­ven wer­ken. Natuur­lijk is het niet alle­maal rozen­geur en mane­schijn, maar ik ben nog gezond. Daar ben ik dank­baar voor en daar houd ik mij aan vast.”

— Ingrid (56 jaar) uit Amersfoort heeft een beenamputatie en zit in een rolstoel

We bellen vaker iemand op

‘Geluk­kig heb ik een part­ner en ben ik niet alleen. En we heb­ben veel­vul­dig con­tact met onze kin­de­ren en klein­kin­de­ren via de tele­foon, Sky­pe of Faceti­me. Met Pasen heb­ben we zelfs geza­men­lijk gebruncht: wij bin­nen aan tafel, zij bui­ten aan de tuin­ta­fel, met de schuif­pui ertus­sen. Wij bel­len nu ook vaker iemand op, zeker oude­re alleen­staan­de ken­nis­sen die het nu extra moei­lijk heb­ben. En we doen ach­ter­stal­li­ge klus­sen: oprui­men van tuin, schuur, werk­ka­mer en zol­der, en we maken — als het rus­tig is — een wan­de­ling.
We kij­ken films, series en docu­men­tai­res en kaar­ten wat (Skip-Bo). Ik beeld­houw en omdat de nieu­we pc die ik besteld heb ‘in de ijs­kast’ staat, heb ik nu tijd om de hui­di­ge flink op te scho­nen.
Kort­om, we ver­ve­len ons (nog?) niet. We hou­den ons wel strikt aan de regels en de bood­schap­pen komen via de kin­de­ren of laten we bezor­gen. Maar wat mij betreft mag het weer heel snel ‘nor­maal’ wor­den…’”

— Adri (68 jaar) uit Zeist, is zeer slechtziend geworden

Vul je geest met goede gedachten

‘Ook ik zit uiter­aard thuis en ik ben bij­na altijd alleen. Alleen de Thuis­zorg komt en gaat weer. Ik ervaar de stil­te geluk­kig posi­tief. Ik begin de dag met het lezen van een stuk uit de Bij­bel en daar denk ik dan over na en medi­teer ik over. Dat zet mijn gedach­ten op een ander spoor. Als je niets met het Chris­ten­dom hebt, kun je een ander posi­tief boek nemen. Mijn tip is in elk geval: vul je geest met goe­de, posi­tie­ve gedach­ten. Ik hoop dat je van lezen houdt, want daar kun je veel kracht uit halen.
Ver­der heb ik een lijst­je van men­sen met wie ik regel­ma­tig bel. Ik zorg dat ik zeker één keer per dag iemand bel of gebeld word. Ook mail ik regel­ma­tig men­sen. Zo blijf ik in con­tact met ande­ren. Soms heb ik het er gewoon druk mee en ik geniet er van. Maar je mag ook wel eens een dag balen. Zorg dan wel dat je er niet in blijft han­gen of gaat zwel­gen in zelf­me­de­lij­den.
Nog een tip: Kijk niet de hele dag tv maar kies alleen de programma’s uit die je echt inte­res­se­ren. Tv-kij­ken uit ver­ve­ling is dode­lijk voor je ener­gie en wel­be­vin­den. En heb je een ter­ras of tuin? Dan kun je daar ook men­sen ont­van­gen op 1.5 meter afstand, werkt goed.
Sinds de lock­down slaap ik beter, door­dat ik ein­de­lijk meer het leven leidt dat bij me past. Ik leer veel in de stil­te, onder ande­re dat rust goed is voor me.”

— Ali (70 jaar) uit Den Dolder, heeft postpoliosyndroom

Zitten we eindelijk in hetzelfde schuitje…

“De iso­la­tie gaat me best mak­ke­lijk af eigen­lijk. Ik ervaar nor­maal al op dage­lijk­se basis beper­kin­gen waar­door ik veel thuis ben, dus het voelt niet echt anders.
En ik ben niet de eni­ge met een beper­king die het zo ervaart, hoor ik in mijn omge­ving. Soms kun­nen we er stie­kem zelfs om gnif­fe­len, zit­ten we ein­de­lijk eens alle­maal in het­zelf­de schuit­je.
Wel besteed ik nu meer aan­dacht aan yoga om mezelf goed te blij­ven voe­len. Ik volg mijn yogales­sen nu thuis via Zoom, Yoga zorgt voor mijn lijf, maar voor­al voor mijn hoofd, want dat kan erg onrus­tig wor­den als ik me beperkt voel. Het helpt me om situ­a­ties te accep­te­ren zoals ze zijn en het laat onrust over wat ik niet kan ver­dwij­nen.
Ook ben ik van mijn huis een extra fij­ne plek aan het maken: lek­ker wat ver­an­de­ren, ont-spul­len, tui­nie­ren, nieuw kleur­tje op de muur,  zodat het fijn is om thuis te zijn.”

— Annemiek (36 jaar) uit Amersfoort, heeft lupus

Mijn verzorgers en hulpen zijn zuinig op me

Mijn leven­tje is inder­daad wel wat ver­an­derd, maar niet veel, omdat ik door mijn han­di­cap al beperkt ben. Nor­maal heb ik al lie­ve men­sen om mij heen en die zijn er nu nog steeds. Ik moet toch ver­zorgd wor­den en ik merk aan mijn ver­zor­gers dat zij dat nu met nog meer zorg en pas­sie doen.
Gek hé? En als ik hen vraag waar­om, krijg ik als ant­woord: “we zijn zui­nig op je, we wil­len dat je gezond blijft voor zover dat aan ons ligt”. Ik heb een hulp­hond, Gan­di, en hij zorgt ervoor dat ik elke dag naar het bos kan en heer­lijk van de len­te kan genie­ten met de inacht­ne­ming van de ander­hal­ve meter.
Mijn hul­pen doen al mijn bood­schap­pen. Ik heb het per­so­neel van mijn buurt­super een kaartje gestuurd dat ik voor­lo­pig geen bood­schap­pen kan komen doen en hen het bes­te gewenst. En ook mijn huis­art­sen stuur­de ik een kaartje, dat werd zeer gewaar­deerd. Dat zijn de geniet-din­gen die mijn leven waar­de­vol en pret­tig maken.”

— Henya (68 jaar) uit Amersfoort, zit in een rolstoel

Deel jouw ervaringen

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.