Irritatie van collega’s

#Hoe­doe­jij­dat

Irritatie van collega’s

MIJN DILEMMA: “Twee jaar gele­den kreeg ik borst­kan­ker. Dit was ‑geluk­kig- goed te behan­de­len en inmid­dels ben ik weer aan het werk. Maar ook al is de behan­de­ling voor­bij en lijk ik voor de bui­ten­we­reld weer in orde, ik ben niet de oude. Mijn werk­tem­po is lager en ik laat ook vaker een steek­je val­len. Ik merk dat mijn collega’s zich hier­aan erge­ren. Dat zou ik vroe­ger ook heb­ben gedaan, maar ik kan er wei­nig aan doen. Hoe kan ik hier­mee omgaan?”

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Geef uit­leg

Ik zou er in ieder geval open over zijn en uit­leg­gen dat dit rest­ver­schijn­se­len zijn van de behan­de­ling van de borst­kan­ker en dat het niet zeker is of dit weer ver­dwijnt.  Ver­tel dat je heel graag wilt wer­ken maar dat je er niets aan kunt doen dat de rest­ver­schijn­se­len je soms belem­me­ren in je werk en acti­vi­tei­ten. Je werk­ge­heu­gen zit snel­ler vol en je bent moge­lijk vat­baar­der voor aflei­den­de prik­kels. Als men­sen meer van de ach­ter­gron­den weten, kun­nen ze er ook beter reke­ning mee hou­den en er mis­schien begrip voor opbren­gen. Besef ook dat je altijd men­sen zult tref­fen die zich niet kun­nen inle­ven in iemands situ­a­tie, pro­beer jezelf daar een beet­je voor af te scher­men. Mis­schien is het ook goed om met je lei­ding­ge­ven­de te over­leg­gen of je tij­de­lijk wat meer tijd voor werk­zaam­he­den kunt krij­gen of moge­lijk wat min­der taken die je ver­vol­gens wél goed kunt uit­voe­ren.
— Anke (55 jaar) uit Zeist, heeft ast­ma, fibro­my­al­gie en een zeld­za­me autoim­muun­ziek­te

Schep dui­de­lijk­heid

Ik zou begin­nen mezelf de vol­gen­de vraag te stel­len: Moet ík bij het werk pas­sen of mag het werk bij mij pas­sen? Met ande­re woor­den: kan ik het werk zo maken dat het beter past bij mijn moge­lijk­he­den? Ga eens na wat voor jou goeie momen­ten zijn om je werk zo goed moge­lijk te kun­nen doen en neem op tijd pau­ze; hier­door werk je wel­licht effec­tie­ver. Mis­schien kan de volg­or­de van werk­zaam­he­den anders of kun­nen je taken wor­den aan­ge­past. Ook kan een ande­re (rus­ti­ge) werk­plek hel­pen, net als goe­de hulp­mid­de­len. Maar boven­al vind ik dat je dui­de­lijk­heid moet schep­pen voor jou en voor je collega’s, bij­voor­beeld tij­dens een team­over­leg. Om je werk beter bij jou te laten pas­sen, heb je natuur­lijk hun steun nodig. Jouw uit­leg kan voor meer begrip zor­gen.

— Ali­ce (49 jaar) uit Amers­foort, heeft ver­sle­ten heu­pen

Tem­per ver­wach­tin­gen

Zorg dat je werk­zaam­he­den doet die over­zich­te­lijk zijn, met een dui­de­lij­ke kop en staart. Pak de klus­sen één voor één op en werk een klus eerst af voor je aan de vol­gen­de begint. Gebruik een eigen plan­sys­teem en besteed zo min moge­lijk ener­gie aan het ont­hou­den van wat je alle­maal nog moet doen. Zoek een rus­ti­ge werk­ruim­te, maak gebruik van ‘oor­tjes’ of schaf een noi­se can­cel­ling kop­te­le­foon aan. En pro­beer ten­slot­te de ver­wach­tin­gen van je mede-collega’s enigs­zins tem­pe­ren, door open te zijn over de pro­ble­men die je bij je werk ervaart.

— Gerard (60 jaar) uit Rot­ter­dam, heeft kan­ker gehad

Accep­teer dat je anders bent

Heb­ben je collega’s gezegd dat ze zich hier­aan erge­ren of vul je dat zelf in? Wel­licht speelt het alle­bei mee. Ik heb zelf in elk geval gemerkt dat stress niet helpt. Hoe meer stress je er zelf van krijgt, hoe meer ste­ken je laat val­len. Mijn advies: accep­teer dat je anders bent dan voor de kan­ker en ver­tel dat ook aan je collega’s. Leg je collega’s uit wat dit met jou doet. Je draai weer vin­den na een ziek­te­pe­ri­o­de is zwaar, maar hoe open­lij­ker jij daar­over com­mu­ni­ceert, hoe mak­ke­lij­ker het wordt. Geef jezelf de tijd en wees lief voor jezelf; men noemt het niet voor niets ‘re-inte­gre­ren’. Ik heb geen idee wat voor werk je doet, maar mocht het na een tijd nog steeds niet lek­ker gaan, kun je altijd nog een stap­je terug doen of het roer omgooi­en.

— Mari­an­ne (46 jaar) uit Zeist, heeft 2 keer kan­ker gehad

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.

Over de rubriek #hoe­doe­jij­dat

Mijn Leven 2.0 legt dilemma’s en pro­ble­men bij het leven met een fysie­ke beper­king voor aan ande­ren in dezelf­de situ­a­tie.

 

Ongevraagde hulp in de supermarkt

#Hoe­doe­jij­dat

Ongevraagde hulp in de supermarkt

MIJN DILEMMA: “Ik zit in een rol­stoel. Bij de kas­sa in de super­markt gebeurt het mij regel­ma­tig dat men­sen onge­vraagd mijn bood­schap­pen in mijn tas gaan doen. Het is natuur­lijk lief bedoeld, maar ik doe dat toch lie­ver zelf. Hoe ga Ik hier mee om? Ik wil men­sen niet voor het hoofd sto­ten, maar het voelt ook niet pret­tig om het maar te laten gebeu­ren en daar­na ‘dank je wel’ te zeg­gen.”

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Does­lief

Wat raar zeg, dat men­sen zomaar din­gen in je tas gaan stop­pen. Ik kan me voor­stel­len dat je dat ver­ve­lend vindt. Kun je dat niet “gewoon” zeg­gen? “Dank u wel, maar ik doe het toch lie­ver zelf.” Maar dan wel met een vrien­de­lij­ke glim­lach, want het is op zich ook wel weer bij­zon­der als men­sen je wil­len hel­pen. Dat is toch wel een bedank­je waard? Mis­schien moet je daar­in oefe­nen. We moe­ten onze mede­men­sen ook te vriend hou­den want we heb­ben elkaar nodig. Does­lief.
— Ali, Post­po­li­o­syn­droom, Den Dol­der, 69 jaar.

Blijf elkaar hel­pen

Jij maakt het voor de zoveel­ste keer mee en dat is erg frus­tre­rend en ver­moei­end maar men­sen bedoe­len  het goed. Deze men­sen vin­den het juist gek als ze geen hulp aan­bie­den. Als je hen niet voor het hoofd wil sto­ten zou ik niet fel of sar­cas­tisch rea­ge­ren. Vrien­de­lijk afwij­zen en zeg­gen dat je lie­ver zelf je bood­schap­pen in de tas stopt. Daar­bij bedan­ken voor de aan­ge­bo­den hulp zou ik wel doen.  Het komt vast ook wel eens voor dat de aan­ge­bo­den hulp wel heel goed uit­komt😊 Laten we voor­al niet stop­pen met elkaar te hel­pen….

— Ali­ce, ver­sle­ten heu­pen, Amers­foort, 49 jaar.

Met een bood­schap

Ik ben zelf niet ‘rol­stoel-gebon­den’ maar ik snap wel dat dit ver­ne­de­rend kan over­ko­men, ondanks dat het vast wel ‘goed bedoeld’ is. Als­of het er nog eens extra inge­wre­ven wordt dat je (soms) afhan­ke­lijk bent. Ik denk dat ik — omdat ik de hel­per ook niet direct tegen het hoofd wil sto­ten — toch vrien­de­lijk “dank je wel” zeg, maar er bij zeg dat ik het pret­ti­ger vind om zo zelf­stan­dig moge­lijk te zijn, en dat ik wel om hulp vraag als dat echt nodig is. Ik denk, maar hoop voor­al, dat dit een bood­schap is die over­komt.

— Adri, zeer slecht­ziend gewor­den, Zeist, 67 jaar

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.

Over de rubriek #hoe­doe­jij­dat

Mijn Leven 2.0 legt dilemma’s en pro­ble­men bij het leven met een fysie­ke beper­king voor aan ande­ren in dezelf­de situ­a­tie.

 

Help je mee?

 

Wij willen deze website verbeteren.
Wil je 3 korte vragen beantwoorden?

 

Klik hier voor onze korte poll op Surveymonkey.