Genieten van de dagen thuis

#Hoe­doe­jij­dat

Genieten van de dagen thuis

MIJN DILEMMA:Om zo min moge­lijk risi­co te lopen op Coro­na zit ik al weken thuis en zie zo wei­nig moge­lijk men­sen. Helaas vrees ik dat deze situ­a­tie nog wel even zo gaat voort­du­ren. Ik ben op zoek naar inspi­ra­tie.
Wat doe jij om te genie­ten van de dagen thuis in iso­la­tie?

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Ik ben gek op cadeau­tjes

In deze ’soms niet te geloven’-tijd vond ik dat ik mij­zelf wel eens mocht ver­ras­sen. Ik heb dan ook onli­ne een ver­ras­sings­box besteld. Ik ben gek op cadeau­tjes. Het is al span­nend om te moe­ten afwach­ten wan­neer het in de brie­ven­bus valt en ver­vol­gens span­nend wat er alle­maal inzit. Ik heb het pak­ket uit­ge­breid uit­ge­pakt met een kop­je thee erbij en ik voel­de mij super blij. Mis­schien ga ik het nog wel een keer doen.

Ook app ik elke dag met een vrien­din en wen­sen wij elkaar ‘goe­de mor­gen’ en pep­pen elkaar op. Ver­der merk ik dat ik nu wat meer ener­gie heb en zaken oppak die zijn blij­ven lig­gen. Ik werk nu van­uit huis en dat scheelt mij ener­gie. Als alles weer ‘nor­maal’ is ga ik mijn werk­ge­ver vra­gen of ik een dag per week van­uit huis kan blij­ven wer­ken. Natuur­lijk is het niet alle­maal rozen­geur en mane­schijn, maar ik ben nog gezond. Daar ben ik dank­baar voor en daar houd ik mij aan vast.”

— Ingrid (56 jaar) uit Amers­foort heeft een been­am­pu­ta­tie en zit in een rol­stoel

We bel­len vaker iemand op
‘Geluk­kig heb ik een part­ner en ben ik niet alleen. En we heb­ben veel­vul­dig con­tact met onze kin­de­ren en klein­kin­de­ren via de tele­foon, Sky­pe of Faceti­me. Met Pasen heb­ben we zelfs geza­men­lijk gebruncht: wij bin­nen aan tafel, zij bui­ten aan de tuin­ta­fel, met de schuif­pui ertus­sen. Wij bel­len nu ook vaker iemand op, zeker oude­re alleen­staan­de ken­nis­sen die het nu extra moei­lijk heb­ben. En we doen ach­ter­stal­li­ge klus­sen: oprui­men van tuin, schuur, werk­ka­mer en zol­der, en we maken — als het rus­tig is — een wan­de­ling.
We kij­ken films, series en docu­men­tai­res en kaar­ten wat (Skip-Bo). Ik beeld­houw en omdat de nieu­we pc die ik besteld heb ‘in de ijs­kast’ staat, heb ik nu tijd om de hui­di­ge flink op te scho­nen.
Kort­om, we ver­ve­len ons (nog?) niet. We hou­den ons wel strikt aan de regels en de bood­schap­pen komen via de kin­de­ren of laten we bezor­gen. Maar wat mij betreft mag het weer heel snel ‘nor­maal’ wor­den…’”
Adri (68 jaar) uit Zeist, is zeer slecht­ziend gewor­den

Vul je geest met goe­de gedach­ten
‘Ook ik zit uiter­aard thuis en ik ben bij­na altijd alleen. Alleen de Thuis­zorg komt en gaat weer. Ik ervaar de stil­te geluk­kig posi­tief. Ik begin de dag met het lezen van een stuk uit de Bij­bel en daar denk ik dan over na en medi­teer ik over. Dat zet mijn gedach­ten op een ander spoor. Als je niets met het Chris­ten­dom hebt, kun je een ander posi­tief boek nemen. Mijn tip is in elk geval: vul je geest met goe­de, posi­tie­ve gedach­ten. Ik hoop dat je van lezen houdt, want daar kun je veel kracht uit halen.
Ver­der heb ik een lijst­je van men­sen met wie ik regel­ma­tig bel. Ik zorg dat ik zeker één keer per dag iemand bel of gebeld word. Ook mail ik regel­ma­tig men­sen. Zo blijf ik in con­tact met ande­ren. Soms heb ik het er gewoon druk mee en ik geniet er van. Maar je mag ook wel eens een dag balen. Zorg dan wel dat je er niet in blijft han­gen of gaat zwel­gen in zelf­me­de­lij­den.
Nog een tip: Kijk niet de hele dag tv maar kies alleen de programma’s uit die je echt inte­res­se­ren. Tv-kij­ken uit ver­ve­ling is dode­lijk voor je ener­gie en wel­be­vin­den. En heb je een ter­ras of tuin? Dan kun je daar ook men­sen ont­van­gen op 1.5 meter afstand, werkt goed.
Sinds de lock­down slaap ik beter, door­dat ik ein­de­lijk meer het leven leidt dat bij me past. Ik leer veel in de stil­te, onder ande­re dat rust goed is voor me.”
Ali (70 jaar) uit Den Dol­der, heeft post­po­li­o­syn­droom

Zit­ten we ein­de­lijk in het­zelf­de schuit­je…
“De iso­la­tie gaat me best mak­ke­lijk af eigen­lijk. Ik ervaar nor­maal al op dage­lijk­se basis beper­kin­gen waar­door ik veel thuis ben, dus het voelt niet echt anders.
En ik ben niet de eni­ge met een beper­king die het zo ervaart, hoor ik in mijn omge­ving. Soms kun­nen we er stie­kem zelfs om gnif­fe­len, zit­ten we ein­de­lijk eens alle­maal in het­zelf­de schuit­je.
Wel besteed ik nu meer aan­dacht aan yoga om mezelf goed te blij­ven voe­len. Ik volg mijn yogales­sen nu thuis via Zoom, Yoga zorgt voor mijn lijf, maar voor­al voor mijn hoofd, want dat kan erg onrus­tig wor­den als ik me beperkt voel. Het helpt me om situ­a­ties te accep­te­ren zoals ze zijn en het laat onrust over wat ik niet kan ver­dwij­nen.
Ook ben ik van mijn huis een extra fij­ne plek aan het maken: lek­ker wat ver­an­de­ren, ont-spul­len, tui­nie­ren, nieuw kleur­tje op de muur,  zodat het fijn is om thuis te zijn.”
Anne­miek (36 jaar) uit Amers­foort, heeft lupus

Mijn ver­zor­gers en hul­pen zijn zui­nig op me
Mijn leven­tje is inder­daad wel wat ver­an­derd, maar niet veel, omdat ik door mijn han­di­cap al beperkt ben. Nor­maal heb ik al lie­ve men­sen om mij heen en die zijn er nu nog steeds. Ik moet toch ver­zorgd wor­den en ik merk aan mijn ver­zor­gers dat zij dat nu met nog meer zorg en pas­sie doen.
Gek hé? En als ik hen vraag waar­om, krijg ik als ant­woord: “we zijn zui­nig op je, we wil­len dat je gezond blijft voor zover dat aan ons ligt”. Ik heb een hulp­hond, Gan­di, en hij zorgt ervoor dat ik elke dag naar het bos kan en heer­lijk van de len­te kan genie­ten met de inacht­ne­ming van de ander­hal­ve meter.
Mijn hul­pen doen al mijn bood­schap­pen. Ik heb het per­so­neel van mijn buurt­super een kaartje gestuurd dat ik voor­lo­pig geen bood­schap­pen kan komen doen en hen het bes­te gewenst. En ook mijn huis­art­sen stuur­de ik een kaartje, dat werd zeer gewaar­deerd. Dat zijn de geniet-din­gen die mijn leven waar­de­vol en pret­tig maken.”
Henya (68 jaar) uit Amers­foort, zit in een rol­stoel

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.

Over de rubriek #hoe­doe­jij­dat

Mijn Leven 2.0 legt dilemma’s en pro­ble­men bij het leven met een fysie­ke beper­king voor aan ande­ren in dezelf­de situ­a­tie.

 

Zielige zieke

#Hoe­doe­jij­dat

Zielige zieke

MIJN DILEMMA: “Als ik ver­tel over mijn ziek­te en beper­kin­gen, gaan men­sen me vaak behan­de­len als een zie­li­ge zie­ke. Ze nemen bij­voor­beeld onge­vraagd din­gen van me over. Hoe kan ik open zijn, maar toch niet zie­lig gevon­den wor­den?”

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Houd zelf de regie

“Je kunt zeg­gen dat je jezelf niet zie­lig vindt, maar dat de ziek­te je wel enke­le beper­kin­gen ople­vert waar je reke­ning mee dient te hou­den. Zo geef je direct aan dat je alleen te dea­len hebt met fei­ten, name­lijk die beper­kin­gen waar je reke­ning mee moet hou­den, en dus niet zie­lig bent. En als je daar ver­vol­gens dan ook nog zelf naar han­delt en daad­wer­ke­lijk reke­ning houdt met je beper­kin­gen, straal je uit dat jij zelf de regie hebt. Men­sen die toch din­gen van je over­ne­men, kun je aan­ge­ven dat je hen zult inscha­ke­len als je hulp nodig hebt, maar dat jij daar zelf het voor­touw in zult nemen. En balen van je ziek­te of beper­kin­gen mag je natuur­lijk ook wel eens, dat is men­se­lijk, maar houd de regie bij jezelf.”

— Anke (55 jaar) uit Zeist, heeft ver­schil­len­de chro­ni­sche ziek­ten

Focus op gezel­lig­heid
“Dat is inder­daad las­tig. Bij mij geldt dat ik het eigen­lijk zo min moge­lijk over mijn beper­king wil heb­ben. Ik wil genie­ten van de gezel­lig­heid en daar de focus heb­ben, hoe­wel het op zich wel fijn is dat er reke­ning met mij gehou­den wordt. Als ik bij­voor­beeld gezel­lig met iemand ga win­ke­len, vind ik het niet fijn als er vaak gevraagd wordt of ik niet even moet zit­ten en of het nog wel gaat. Ik wil daar zelf ver­ant­woor­de­lijk voor zijn. Als dit gebeurt, dan zeg ik dat ook eigen­lijk altijd, want anders loop ik me er de hele tijd aan te erge­ren en dat gaat dan weer ten kos­te van de sfeer. En ik wil­de juist graag de focus op een goe­de en gezel­li­ge sfeer.… Het zoe­ken naar de balans op zo’n dag gaat bij mij van­zelf, het is een gewoon­te gewor­den.”
Ali­ce (50 jaar) uit Amers­foort, heeft ver­sle­ten heu­pen

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.

Over de rubriek #hoe­doe­jij­dat

Mijn Leven 2.0 legt dilemma’s en pro­ble­men bij het leven met een fysie­ke beper­king voor aan ande­ren in dezelf­de situ­a­tie.

 

Grenzen bewaken

#Hoe­doe­jij­dat

Grenzen bewaken

MIJN DILEMMA: “Ik vind het moei­lijk om mijn gren­zen te bewa­ken. Ik heb mul­ti­ple scle­ro­se en voel me vaak erg moe, maar wan­neer mijn vrien­din belt om met me af te spre­ken, dan zeg ik toch vaak ‘ja’. Ik ben wel­is­waar moe, maar het is toch ook erg leuk om haar te zien. Vaak betaal ik daar­na de prijs en lig ik een dag op bed om bij te komen. Hoe gaan jul­lie hier mee om?””

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Plan je rust­mo­men­ten

Met de ziek­te MS gaat het om dose­ren, om beter met de beschik­ba­re ener­gie om te gaan. Dat bete­kent dat je heel goed moet weten wat je dage­lijks maxi­ma­le ener­gie­waar­de is. Mij heeft het gehol­pen om samen met een ergo­the­ra­peut mijn dag­in­de­ling te bekij­ken en de nodi­ge rust­mo­men­ten in te plan­nen. Door voor en na een uit­stap­je je rust­mo­men­ten pak­ken, zal je min­der ver­moeid zijn. Spreek af met je vrien­din dat ze je wat eer­der laat weten wan­neer ze er met jou op uit wil en leg uit waar­om. Een goe­de vrien­din zal hier reke­ning mee hou­den en jij kunt zo je ener­gie­ni­veau beter aan­pas­sen op de leu­ke din­gen. Maar hou er reke­ning mee dat je ondanks deze aan­pas­sin­gen als­nog vaak erg moe bent. Dat is helaas een ver­ve­len­de kant van MS. Het bete­kent dat je op som­mi­ge dagen bewust wei­nig acti­vi­tei­ten moet inplan­nen.  Min­der spon­taan is het daar­door helaas wel.

— Miri­am (53 jaar) uit Soest, heeft Mul­ti­ple scle­ro­se (MS)

Com­mu­ni­ceer hel­der

Wat is dat toch moei­lijk: je gren­zen aan­ge­ven als je dat niet hebt geleerd. In jouw geval zou ik mezelf aan­le­ren een tijds­li­miet in te bou­wen. Dus ga niet gelijk een hele dag op pad maar ga een dag­deel. En doe acti­vi­tei­ten waar­van je weet dat je ze aan­kunt. Maak het bespreek­baar met je vrien­din zodat ze daar meer zicht op krijgt. Ik vraag vrien­din­nen vaak gewoon bij me thuis om daar wat te klet­sen en te doen, zodat het voor mij ook leuk blijft. De mees­ten weten dat ook wel inmid­dels. Daar komt bij dat ik in een elek­tri­sche rol­stoel zit, waar­door uit­stap­jes extra ener­gie kos­ten. Voor alles: blijf hel­der in je com­mu­ni­ca­tie – wat kan je wel en wat niet. Ech­te vrien­den zul­len het snap­pen. Soms kan humor ook veel doen. En — wat ik heel goed van je vindt – soms kies je er ook gewoon voor de reke­ning te beta­len en je bed in te ver­dwij­nen .
Ali (69 jaar) uit Den Dol­der, heeft Post­po­li­o­syn­droom

Toch doen!

Als ik een advies van­uit mijn hart mag geven, dan zou ik zeg­gen: blijf toch voor­al afspre­ken en leu­ke din­gen doen en cal­cu­leer daar­na die her­stel­dag in. Je wereld wordt name­lijk erg klein als je dit ook niet meer kunt en daar wordt nie­mand geluk­ki­ger van.

— Mari­an­ne (46 jaar) uit Zeist, heeft 2 keer kan­ker gehad

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.

Over de rubriek #hoe­doe­jij­dat

Mijn Leven 2.0 legt dilemma’s en pro­ble­men bij het leven met een fysie­ke beper­king voor aan ande­ren in dezelf­de situ­a­tie.

 

Nieuwsgierige onbekenden

#Hoe­doe­jij­dat

Nieuwsgierige onbekenden

MIJN DILEMMA: “Ik mis mijn rech­ter­been en krijg vaak de vraag: ‘Wat heb jij?’ Vol­ko­men onbe­ken­den stel­len me deze vraag in ver­schil­len­de vari­an­ten. ‘Heb jij een ziek­te, ofzo?’, ‘Heb je een onge­luk gehad?’ Ik snap de nieuws­gie­rig­heid wel, maar vind de vraag toch niet fijn voe­len. Hoe kan ik hier goed op rea­ge­ren?”

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Lege por­te­mon­nee

Ik leef in een elek­tri­sche rol­stoel. Mijn erva­ring is ook dat men­sen vaak nieuws­gie­rig zijn. Meest­al is het oprech­te belang­stel­ling. Daar­om pro­beer ik er dui­de­lijk op te ant­woor­den, maar ik geef ook aan dat ik geen zin heb om alles met ieder­een te delen. Eén van mijn ant­woor­den op de vraag: ‘Wat heeft u?’ is dan ook: “Dit is niet de plaats om zo iets pri­ves te bespre­ken, vindt u ook niet?’ Of ik zeg met een lach: ‘Ik heb een lege por­te­mon­nee, en u?’ Dan krijg ik eerst een ver­baas­de blik, maar die gaat al snel over in het begrip: ‘Oh, u wilt er niet over pra­ten.’ Ik zeg dan: ‘Nee inder­daad, daar heb ik op dit moment geen behoef­te aan. Ik loop hier gewoon, net als u en ik vraag u toch ook niet of u uw blin­de­darm nog heeft of zoiets per­soon­lijks?’ Dat snap­pen men­sen vaak wel. Zo maak ik geen vij­an­den en kan ik lek­ker ver­der met mijn leven­tje!

— Henya (68 jaar) uit Amers­foort, zit in een rol­stoel

Vrien­de­lijk, maar toch dui­de­lijk

Wij zijn natuur­lijk eigen­lijk alle­maal nieuws­gie­rig, dus ik kan me die vra­gen op zich wel voor­stel­len. Het ligt er wel aan hóe iemand het vraagt en hoe ik mij die dag voel, maar ik blijf in elk geval altijd vrien­de­lijk.
Als een kind mij dit vraagt dan ga ik daar vro­lijk in mee. Kin­de­ren zijn zo puur en eer­lijk, soms gaan ze zelfs op zoek naar mijn ver­dwe­nen been. Ik ver­tel dan dat mijn been heel ziek is geweest en dat het nu in de hemel is en niet meer terug kan komen, maar dat ik dat niet erg vind. Je ziet ze dan den­ken en dan zeg ik: ‘Heb je nog een vraag?’ Maar vaak is het dan al oké.
Als een vol­was­se­ne vraagt wat ik heb, zeg ik dat ik bot­ver­groei­in­gen heb over mijn hele lichaam. Soms vra­gen ze waar­om ik in een rol­stoel zit en geen pro­the­se heb en dan zeg ik dat ik door die ver­groei­in­gen niet meer met een been­pro­the­se kan lopen. Maar dat vind ik al best ver gaan. We weten door de hui­di­ge media veel meer dan vroe­ger wat er alle­maal moge­lijk is, maar ik snap toch niet zo goed waar­om men­sen dat dan ook alle­maal den­ken te kun­nen vra­gen. Wat schie­ten ze daar nou mee op? Als men­sen dan nòg meer vra­gen heb­ben, zeg ik dat ik er lie­ver ver­der niet over wil pra­ten omdat het mijn leven is. Dan ben ik vol­gens mij vrien­de­lijk, maar toch dui­de­lijk geweest.

— Ingrid (56 jaar) uit Amers­foort, heeft een been­am­pu­ta­tie

Kort maar krach­tig

Het maakt ver­schil op welk moment, door wie en in wel­ke con­text of situ­a­tie zo’n vraag gesteld wordt. Als ik ‘in goe­de doen’ ben, dan ant­woord ik: ‘Wat ik heb? Je kunt beter vra­gen wat ik NIET heb…’ Ik ben visu­eel gehan­di­capt en krijg ook vaak de vraag: ‘Wat zie je nog?’ Dan ant­woord ik soms: ‘Wat ik zie? Je kunt beter vra­gen wat ik NIET zie…’ Ik vind dit een zeer las­tig dilem­ma. Ener­zijds is de mens gewoon­weg nieuws­gie­rig en dat hoeft lang niet altijd nega­tief te zijn, het kan ook gewoon belang­stel­lend zijn. Ander­zijds doen som­mi­ge vra­gen hele­maal niet ter zake. Als ik een been zou mis­sen, denk ik dat ik zou ant­woor­den: ‘Ik ben door een onge­val mijn been kwijt­ge­raakt, maar ik red me ver­der pri­ma. Dank u wel, goe­de­mid­dag.

— Adri (67 jaar) uit Zeist, is zeer slecht­ziend gewor­den

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.

Over de rubriek #hoe­doe­jij­dat

Mijn Leven 2.0 legt dilemma’s en pro­ble­men bij het leven met een fysie­ke beper­king voor aan ande­ren in dezelf­de situ­a­tie.

 

Irritatie van collega’s

#Hoe­doe­jij­dat

Irritatie van collega’s

MIJN DILEMMA: “Twee jaar gele­den kreeg ik borst­kan­ker. Dit was ‑geluk­kig- goed te behan­de­len en inmid­dels ben ik weer aan het werk. Maar ook al is de behan­de­ling voor­bij en lijk ik voor de bui­ten­we­reld weer in orde, ik ben niet de oude. Mijn werk­tem­po is lager en ik laat ook vaker een steek­je val­len. Ik merk dat mijn collega’s zich hier­aan erge­ren. Dat zou ik vroe­ger ook heb­ben gedaan, maar ik kan er wei­nig aan doen. Hoe kan ik hier­mee omgaan?”

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Geef uit­leg

Ik zou er in ieder geval open over zijn en uit­leg­gen dat dit rest­ver­schijn­se­len zijn van de behan­de­ling van de borst­kan­ker en dat het niet zeker is of dit weer ver­dwijnt.  Ver­tel dat je heel graag wilt wer­ken maar dat je er niets aan kunt doen dat de rest­ver­schijn­se­len je soms belem­me­ren in je werk en acti­vi­tei­ten. Je werk­ge­heu­gen zit snel­ler vol en je bent moge­lijk vat­baar­der voor aflei­den­de prik­kels. Als men­sen meer van de ach­ter­gron­den weten, kun­nen ze er ook beter reke­ning mee hou­den en er mis­schien begrip voor opbren­gen. Besef ook dat je altijd men­sen zult tref­fen die zich niet kun­nen inle­ven in iemands situ­a­tie, pro­beer jezelf daar een beet­je voor af te scher­men. Mis­schien is het ook goed om met je lei­ding­ge­ven­de te over­leg­gen of je tij­de­lijk wat meer tijd voor werk­zaam­he­den kunt krij­gen of moge­lijk wat min­der taken die je ver­vol­gens wél goed kunt uit­voe­ren.
— Anke (55 jaar) uit Zeist, heeft ast­ma, fibro­my­al­gie en een zeld­za­me autoim­muun­ziek­te

Schep dui­de­lijk­heid

Ik zou begin­nen mezelf de vol­gen­de vraag te stel­len: Moet ík bij het werk pas­sen of mag het werk bij mij pas­sen? Met ande­re woor­den: kan ik het werk zo maken dat het beter past bij mijn moge­lijk­he­den? Ga eens na wat voor jou goeie momen­ten zijn om je werk zo goed moge­lijk te kun­nen doen en neem op tijd pau­ze; hier­door werk je wel­licht effec­tie­ver. Mis­schien kan de volg­or­de van werk­zaam­he­den anders of kun­nen je taken wor­den aan­ge­past. Ook kan een ande­re (rus­ti­ge) werk­plek hel­pen, net als goe­de hulp­mid­de­len. Maar boven­al vind ik dat je dui­de­lijk­heid moet schep­pen voor jou en voor je collega’s, bij­voor­beeld tij­dens een team­over­leg. Om je werk beter bij jou te laten pas­sen, heb je natuur­lijk hun steun nodig. Jouw uit­leg kan voor meer begrip zor­gen.

— Ali­ce (49 jaar) uit Amers­foort, heeft ver­sle­ten heu­pen

Tem­per ver­wach­tin­gen

Zorg dat je werk­zaam­he­den doet die over­zich­te­lijk zijn, met een dui­de­lij­ke kop en staart. Pak de klus­sen één voor één op en werk een klus eerst af voor je aan de vol­gen­de begint. Gebruik een eigen plan­sys­teem en besteed zo min moge­lijk ener­gie aan het ont­hou­den van wat je alle­maal nog moet doen. Zoek een rus­ti­ge werk­ruim­te, maak gebruik van ‘oor­tjes’ of schaf een noi­se can­cel­ling kop­te­le­foon aan. En pro­beer ten­slot­te de ver­wach­tin­gen van je mede-collega’s enigs­zins tem­pe­ren, door open te zijn over de pro­ble­men die je bij je werk ervaart.

— Gerard (60 jaar) uit Rot­ter­dam, heeft kan­ker gehad

Accep­teer dat je anders bent

Heb­ben je collega’s gezegd dat ze zich hier­aan erge­ren of vul je dat zelf in? Wel­licht speelt het alle­bei mee. Ik heb zelf in elk geval gemerkt dat stress niet helpt. Hoe meer stress je er zelf van krijgt, hoe meer ste­ken je laat val­len. Mijn advies: accep­teer dat je anders bent dan voor de kan­ker en ver­tel dat ook aan je collega’s. Leg je collega’s uit wat dit met jou doet. Je draai weer vin­den na een ziek­te­pe­ri­o­de is zwaar, maar hoe open­lij­ker jij daar­over com­mu­ni­ceert, hoe mak­ke­lij­ker het wordt. Geef jezelf de tijd en wees lief voor jezelf; men noemt het niet voor niets ‘re-inte­gre­ren’. Ik heb geen idee wat voor werk je doet, maar mocht het na een tijd nog steeds niet lek­ker gaan, kun je altijd nog een stap­je terug doen of het roer omgooi­en.

— Mari­an­ne (46 jaar) uit Zeist, heeft 2 keer kan­ker gehad

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.

Over de rubriek #hoe­doe­jij­dat

Mijn Leven 2.0 legt dilemma’s en pro­ble­men bij het leven met een fysie­ke beper­king voor aan ande­ren in dezelf­de situ­a­tie.

 

Ongevraagde hulp in de supermarkt

#Hoe­doe­jij­dat

Ongevraagde hulp in de supermarkt

MIJN DILEMMA: “Ik zit in een rol­stoel. Bij de kas­sa in de super­markt gebeurt het mij regel­ma­tig dat men­sen onge­vraagd mijn bood­schap­pen in mijn tas gaan doen. Het is natuur­lijk lief bedoeld, maar ik doe dat toch lie­ver zelf. Hoe ga Ik hier mee om? Ik wil men­sen niet voor het hoofd sto­ten, maar het voelt ook niet pret­tig om het maar te laten gebeu­ren en daar­na ‘dank je wel’ te zeg­gen.”

Hoe zou jij rea­ge­ren? Mijn Leven 2.0 leg­de dit dilem­ma voor aan een aan­tal men­sen met een fysie­ke beper­king. Ze ver­tel­len wat zij zou­den doen:

Does­lief

Wat raar zeg, dat men­sen zomaar din­gen in je tas gaan stop­pen. Ik kan me voor­stel­len dat je dat ver­ve­lend vindt. Kun je dat niet “gewoon” zeg­gen? “Dank u wel, maar ik doe het toch lie­ver zelf.” Maar dan wel met een vrien­de­lij­ke glim­lach, want het is op zich ook wel weer bij­zon­der als men­sen je wil­len hel­pen. Dat is toch wel een bedank­je waard? Mis­schien moet je daar­in oefe­nen. We moe­ten onze mede­men­sen ook te vriend hou­den want we heb­ben elkaar nodig. Does­lief.
— Ali, Post­po­li­o­syn­droom, Den Dol­der, 69 jaar.

Blijf elkaar hel­pen

Jij maakt het voor de zoveel­ste keer mee en dat is erg frus­tre­rend en ver­moei­end maar men­sen bedoe­len  het goed. Deze men­sen vin­den het juist gek als ze geen hulp aan­bie­den. Als je hen niet voor het hoofd wil sto­ten zou ik niet fel of sar­cas­tisch rea­ge­ren. Vrien­de­lijk afwij­zen en zeg­gen dat je lie­ver zelf je bood­schap­pen in de tas stopt. Daar­bij bedan­ken voor de aan­ge­bo­den hulp zou ik wel doen.  Het komt vast ook wel eens voor dat de aan­ge­bo­den hulp wel heel goed uit­komt😊 Laten we voor­al niet stop­pen met elkaar te hel­pen….

— Ali­ce, ver­sle­ten heu­pen, Amers­foort, 49 jaar.

Met een bood­schap

Ik ben zelf niet ‘rol­stoel-gebon­den’ maar ik snap wel dat dit ver­ne­de­rend kan over­ko­men, ondanks dat het vast wel ‘goed bedoeld’ is. Als­of het er nog eens extra inge­wre­ven wordt dat je (soms) afhan­ke­lijk bent. Ik denk dat ik — omdat ik de hel­per ook niet direct tegen het hoofd wil sto­ten — toch vrien­de­lijk “dank je wel” zeg, maar er bij zeg dat ik het pret­ti­ger vind om zo zelf­stan­dig moge­lijk te zijn, en dat ik wel om hulp vraag als dat echt nodig is. Ik denk, maar hoop voor­al, dat dit een bood­schap is die over­komt.

— Adri, zeer slecht­ziend gewor­den, Zeist, 67 jaar

Heb je een dilem­ma of pro­bleem en wil je advies van ande­ren met een fysie­ke beper­king? Mail je pro­bleem in maxi­maal 200 woor­den naar info@​mijnleventweepuntnul.​nl.

Over de rubriek #hoe­doe­jij­dat

Mijn Leven 2.0 legt dilemma’s en pro­ble­men bij het leven met een fysie­ke beper­king voor aan ande­ren in dezelf­de situ­a­tie.

 

Help je mee?

 

Wij willen deze website verbeteren.
Wil je 3 korte vragen beantwoorden?

 

Klik hier voor onze korte poll op Surveymonkey.